توضیحاتی درباره بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون نوعی اختلال حرکتی است که می تواند بر توانایی فعالیتهای روزمره تاثیر بگذارد. این بیماری اختلال پیشرونده و مزمن سیستم عصبی است یعنی علائم با گذشت زمان بدتر می شوند.

این بیماری با علائم حرکتی- لرزشی ، سفتی یا سختی عضلات، کندی حرکت مشخص می شود اما در سیستمهای غیرحرکتی­ از جمله اختلال خواب، یبوست، اضطراب، افسردگی، خستگی­در میان­سایر علائم برجسته است. اغلب نشانه ها از افت سطح دوپامین مغز (یک نوع پروتئین) منتج می شود. علائم به تدریج پیشرفت می کند و  با لرزش جزیی در یک دست و سفتی بدن شروع می شود. لرزش دراین بیماری متداول است اما اختلال و نارسایی موجب سفتی یا کندی حرکت می شود.

حدود 50% مردان بیشتر از زنان به این بیماری مبتلا می شوند. نشانه های بیماری پارکینسون شامل سفتی عضله، تومور و تغییراتی در تکلم و راه رفتن می باشد. نشانه های دیگر بیماری به مرور زمان پیشرفت می کنند و بعضی بیماران زوال عقل خواهند داشت.

 

پارکینسون

 

بعد از تشخیص بیماری، درمان می تواند علائم را کاهش دهد اما معالجه نمی کند. علائم با پیشرفت بیماری در گذشت زمان بدتر می شود. اگر چه پارکینسون را نمی توان معالجه کرد، داروها بطور چشمگیری علائم را بهتر می کند. پزشک ممکن است برای تنظیم نواحی خاصی­از مغز و بهبودی علائم جراحی­را پیشنهاد کند. نارسایی­حرکتی فلج مغزی، آتاکسی و سندروم تورت­ را شامل می­شود.

این نارسایی ها زمانی اتفاق می افتد که تغییر در سیستم عصبی بر توانانی فرد در حرکت کردن یا بی حرکت ماندن تاثیر بگذارد. در بیشتر افراد، نشانه ها در سن شصت سالگی یا بیشتر پدیدار می شوند. اما این بیماری می تواند بر جوانان تاثیر بگذارد.

علائم در 5 تا 10 درصد افراد زودتر آشکار می شود. زمانی­که بیماری پارکینسون­قبل از50  سالگی پیشرفت کند، بیماری با شروع اولیه نامیده می شود . دانشمندان جهش ژن را کشف کردند که با بیماری پارکینسون مرتبط است.

برخی معتقدند که بعضی موارد بیماری که قبل از 50 سالگی شروع می شود ممکن است ارثی باشد. چندین جهش ژن یافت شده است که در بیماری پارکینسون نقش دارد. جهش در این ژنها موجب عملکرد ناهنجار سلولی می شود که برتوانایی سلول عصبی در آزادکردن دوپامین تاثیر می گذارد و موجب مرگ سلول عصبی می شود.

پارکینسون یک بیماری نیست بلکه دو بیماری است که از مغز یا روده شروع می شود.

بعضی از علائم اولیه بیماری بدین گونه است:

  • حرکت: لرزش در دستان، کاهش توازن و هماهنگی که موجب رها شدن اجسام از دست بیمار است
  • حرکات صورت: به دلیل تغییرات در عصبهایی که عضلات صورت را کنترل می کنند حرکات صورت می تواند ثابت شود
  • راه رفتن: ایستادن بیمار ممکن است تغییر کند طوری که کمی به جلو خم میشوند گویی که عجله دارند.
  • حس بویایی: فقدان حس بویایی می تواند علامت اولیه باشد
  • صدا: لرزش در صدا می تواند باشد یا فرد ممکن است نرمتر و ملایمتر از قبل صحبت کند.
  • نوشتن: می تواند محدود تر و کوچکتر شود
  • اختلا ل خواب: بی قراری در خواب ممکن است به اختلال خواب کمک کند.
  • شرایط محیطی: برخی عوامل محیطی یا در معرض بعضی از سموم خاص ممکن است احتمال مبتلا شدن به این بیماری را افزایش دهد

علائم بیماری پارکینسون

علائم و نشانه های این بیماری می تواند در هر فردی متفاوت باشد.پارکینسون علائم اولیه ممکن است ملایم باشد و بدون توجه بماند. نشانه ها اغلب در یک طرف بدن شروع می شود سپس طرف دیگر را نیز درگیر می کند.

لرزش، کندی حرکت، عضلات سفت یا اندامها سفت، راه رفتن لرزان، اختلال در حفظ تعادل و هماهنگی اعضای بدن، پیچش عضلات، اسپاسم و گرفتگی، تغییر حالت روحی مانند افسردگی، مشکل جویدن و بلع، نارسایی در ادرار، یبوست، مشکلات پوستی و خواب اختلال عملکردی، فشار خون پایین، مشکلات جنسی، اختلال در عرق کردن از علائم متداول این بیماری است. بیماری پارکینسون می تواند بر احساس و عواطف تاثیر بگذارد.

اهمیت تشخیص علائم اولیه:

بسیاری از مردم براین باورند که علائم اولیه پارکینوس علائم طبیعی پیری است. به همین دلیل، این افراد درمانی نخواهند داشت. به نظر می رسد درمان در مراحل اولیه پیشرفت بیماری می تواند موثر باشد. بعلاوه، نارسایی های دیگری هستند که می تواند علائم مشابه داشته باشند.

این موارد را می توان نام برد:

پارکینسون داروبی، ضربه به سر، انسفالیت، سکته مغزی،  زوال عقل بدن لویی.

شباهت بیماری پارکینسون با نارسایی­های دیگر تشخیص این بیماری را سخت می­کند. نشانه های حرکتی در یک طرف بدن شروع می شود و به تدریج بر دو طرف بدن تاثیر می گذارد. درحال حاضر آزمایش خون یا پزشکی در تشخیص این بیماری استفاده نمی شود. پزشکان مغز و اعصاب براساس سابقه پزشکی، معاینات فیزیکی و اعصاب، بیماری را تشخیص می دهند.

دربعضی موارد، تصویربرداری پیشرفته مانند ام آر آی یا تصویربرداری دوپامین می تواند در تشخیص بیماری سودمند باشد.

نشانه های ثانوی:

بدون حالت بیانی صورت، گرفتگی رباط هنگام راه رفتن، تکلم با حجم پایین و خفه، کاهش بلع و پلک زدن

دلایل ابتلا به بیماری پارکینسون

دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که علت بیماری چیست. زمانی اتفاق می افتد که سلول عصبی در مغز بمیرد. اطلاعات جدید تشخیصی، درمان دارویی و جراحی مغز و اعصاب در نارسایی حرکتی همچنین دانستن اختلال عملکرد کنترل حرکتی در سالهای اخیر پیشرفت فوق العاده ای داشته است.

بیماری پارکینسون زمانی اتفاق می افتد که سلولهای عصبی (نورون) در یک ناحیه از مغز به نام توده سیاه مختل می شود یا می میرد. این سلولها بطور طبیعی دوپامین تولید می کنند، یک انتقال دهنده عصبی شیمیایی که به سلولها مغز امکان می دهد ارتباط برقرارکنند ( سیگنال یا پیام را بین نواحی مغز منتقل می کند). زمانی که این سلولهای مختل شوند یا بمیرند، دوپامین کمتری تولید می کنند.

تاثیر بیماری پارکینسون بر مغز

آنچه بیماری پارکینسون را از سایر نارسایی های حرکتی متمایز می کند این است که از بین رفتن سلول در ناحیه خیلی خاص مغز به نام توده سیاه اتفاق می افتد. سلولهای عصبی یا نورون در این منطقه واقعا در زیر میکروسکوپ تیره هستند. نورونهای تیره ای که نوع خاصی از انتقال عصب (پیام رسان شیمیایی که به نورون اجازه می دهد ارتباط برقرارکند) دوپامین نامیده میشود. دوپامین انتقال عصبی به تنظیم حرکت کمک می کند. از بین رفتن دوپامین دلیلی است که بسیاری از درمانهای بیماری پارکینسون بر افزایش سطح دوپامین در مغز تمرکز دارد.

درمان پزشکی پارکینسون

اکثر بیماران مبتلا به پارکینسون با داروهای تسکین دهنده علائم بیماری درمان می شوند. این داروها سلولهای باقیمانده در توده سیاه را تحریک می کنند تا دوپامین بیشتری تولید کند. بنابراین بین مواد شیمیایی در مغز توازن را حفظ می کند.

روش درمان دارویی در بسیاری از بیماران مبتلا به پارکینسون در حفظ کیفیت خوب زندگی موثر است. تاثیر ورزش و نرمش مانند پیاده روی، بوکس غیر تماسی، دوچرخه سواری، یوگا و تای چی بر بهبود تعادل، کنترل حرکتی و تقویت کردن بیماران مبتلا به پارکینسون نشان داده شده است.

کاردرمانی و فیزیوتراپی نیز می تواند به بهبود تکلم، انعطاف پذیری، راه رفتن و انجام فعالیتهای روزمره مانند لباس پوشیدن و غذا خوردن کمک کند. درمان پارکینسون می توان جراحی، درمانهای مکمل و حمایتی مانند رژیم غذایی، ورزش، فیزیوتراپی، کار درمانی و خواب درمانی، تجویز دارو را شامل شود. داروهایی که سطح دوپامین مغز را افزایش می دهد، بر مواد شیمیایی دیگر مغز تاثیر می گذارد و  به کنترل نشانه ای غیر حرکتی کمک می کند در درمان دارویی تجویز می شوند.

 

پارکینسون

 

رابطه بیماری پارکینسون و خواب

هنوز مشخص نیست که آیا کم خوابی موجب بدتر شدن نشانه های این بیماری می شود یا بدتر شدن نشانه های این بیماری موجب کم خوابی می شود. خواب منقطع و نخوابیدن مغز را  آسیب پذیرتر می کند.

اگر کیفیت کم خوابی یا اختلال خواب حاکی از  پیشرفت نشانه های پارکینسون است و می تواند در تشخیص زود هنگام بیماری کمک کند. بیماری پارکینسون پیشرونده و مزمن است یعنی با گذشت زمان بدتر می شود. به هرحال گزینه های درمانی وجود دارد که می تواند به مدیریت نشانه ها کمک کند و به بیماران اجازه دهد راحتتر  بخوابند.

ساده ترین راه برا شروع بهتر خوابیدن دراین بیماری تطبیق یافتن با عادات سالم خواب است. داشتن ساعت خواب منظم، انجام فعالیتهای روزمره مانند گوش دادن به موسیقی یا خواندن کتاب آرام کننده، اجتناب از نوشیدن قهوه، الکل و دخانیات و موارد دیگر می تواند به خوب خوابیدن کمک کند.